Logotyp jednostki organizacyjnej

Szkoła Podstawowa nr 7 im. 1000-lecia Państwa Polskiego Strona pełni funkcję BIP

Jesteś na: Strona główna / Nasza szkoła / O szkole / Historia szkoły

Historia szkoły

ZAPRASZAMY DO POZNANIA DZIEJÓW NASZEJ SZKOŁY

    Szkoła Podstawowa nr 7 pozostaje pierwszą w Polsce „tysiąclatką”, której budowę zakończono w 1959 roku przy pomocy wojska i pracowników czeladzkich kopalń. Kierownikiem Szkoły w 1959 roku został Edward Zwetler pełniący tę funkcję do 1974 roku. Otrzymała ona imię Generała Karola Świerczewskiego i takie imię nosiła do 1990 roku. W roku 1992 dobudowano do niej nowy pawilon, co było związane z możliwością „rozładowania” nauki trzyzmianowej na system dwuzmianowy.
      Dyrektorami Szkoły byli: Edward Zwetler (1959 – 1974), Edward Maczuga (1973 – 1976), Teresa Kaczmarczyk (1976 – 1985), Barbara Strzelecka (1985 - 2005) oraz od 2005 roku Joanna Durdzińska.
      „Wysiłkiem całego narodu zbudujemy 1000 szkół na Tysiąclecie… Sprawa budownictwa szkolnego musi się, znaleźć w centrum zainteresowania całego społeczeństwa: musi się stać sprawą ogólnonarodową” – słowa takie wypowiedział 24 września 1958 roku na XII Plenum KC PZPR Władysław Gomułka, ówczesny I sekretarz Komitetu Centralnego PZPR nawiązując do przypadającej w 1966 roku tysięcznej rocznicy powstania państwa polskiego. Hasłem „1000 szkół na 1000 –lecie państwa polskiego” rozpoczęto w 1958 roku akcję budowy nowych szkół.
      29 listopada 1958 roku z inicjatywy Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu powstał Społeczny Fundusz Budowy Szkół. W latach 1959 – 1965 z pomocy środków społecznych powstało 1107 szkół podstawowych. Szacuje się, że wkład społeczny sięgał około 26 % całości nakładów inwestycyjnych na oświatę w skali całego państwa. W ramach tej akcji zbudowano też ponad 6300 izb mieszkalnych dla nauczycieli. Według niektórych ta społecznie pożyteczna akcja miała też negatywne znaczenie polityczne, bo zmierzała do zdezorganizowania obchodów tzw. Milenium Chrztu Polski przygotowywanych od roku 1956 przez Kościół katolicki

      Zadania postawione przed polskim szkolnictwem zostały zawarte w uchwale III Zjazdu PZPR, który odbył się w dniach 10 – 19 marca 1959 roku, a zawierającej wytyczne dotyczące rozwoju Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej w latach 1959 – 1965. Napisano w niej m.in., że „szkoła polska powinna wychowywać młodzież na świadomych i aktywnych budowniczych nowego ustroju, stwarzającego wszystkim ludziom pracy możliwość dostatniego i kulturalnego życia. Powinna ona wychowywać młodzież w duchu socjalistycznej moralności i głębokiego szacunku dla pracy, jako podstawy życia i rozwoju społecznego oraz dla ludzi pracy, jako twórców wszystkich dóbr materialnych i kulturalnych” a „w latach 1959 – 1965 należy wybudować 27000 izb szkolnych, nie licząc dodatkowego przyrostu, który zostanie uzyskany w wyniku realizacji czynu społecznego dla uczczenia 1000 -lecia Państwa Polskiego”.

     Hasło PZPR, by uczcić tysiąclecie polskiej państwowości przez zbudowanie w czynie społecznym tysiąca nowych szkół znalazło uznanie i poparcie wśród społeczeństwa. W województwie katowickim jednostki Wojskowego Korpusu Górniczego (WKG), jako jedne z pierwszych, wystąpiły z projektem wybudowania na terenie Śląska pierwszej takiej placówki szkolnej przy pomocy Ludowego Wojska Polskiego (LWP). Inicjatywa żołnierzy śląskich została poparta przez Komitet Wojewódzki PZPR (KW PZPR) w Katowicach   i Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej (WRN). Współudział w budowie zadeklarowali również górnicy. Ustalono, że tysiąclecie państwa polskiego uczczone zostanie wybudowaniem nowej szkoły w Czeladzi.
      Główne postanowienia dotyczące budowy nowej szkoły podstawowej imienia generała Karola Świerczewskiego w Czeladzi zawarto w uchwale Nr 28/ 103/ 58 Prezydium Miejskiej Rady Narodowej (MRN) w Czeladzi z dnia 24 października 1958. Gremium to na swym posiedzeniu z udziałem przedstawicieli: Komitetu Miejskiego PZPR, Miejskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu, Komitetu Budowy Szkoły, Inspektoratu Oświaty w Będzinie, WKG i przedstawicieli kopalni „Czeladź” postanowiło:
1. Wybudować w latach 1958 – 1959 Czeladzi – Piaskach nowoczesną 15 izbową Szkołę – Pomnik dla uczczenia Tysiąclecia Państwa Polskiego.
2. Sfinansować koszt budowy środkami społecznymi.
3. Uznać za fundatorów: żołnierzy Ludowego Wojska Polskiego oraz górników.
4. Nadać szkole imię generała Karola Świerczewskiego.
To ostatnie było życzeniem WKG jako fundatora. Generał Karol Świerczewski był ówczesnym wzorem i przykładem do naśladowania dla młodzieży w służbie ojczyźnie ludowej w budowie socjalizmu.

      Uzasadniając tą decyzję stwierdzono, że Czeladź ma bogatą tradycję walk rewolucyjnych „o sprawiedliwość społeczną i lepsze jutro”. Decyzję o budowie nowego budynku szkolnego w Czeladzi podjęto ze względu na brak izb lekcyjnych w czeladzkich szkołach podstawowych. W Czeladzi: na 1 izbę lekcyjną przypadało ponad 70 uczniów. 1 września 1958 roku w szkołach podstawowych uczyło się ok. 3700 uczniów, a według analiz na dzień 1 września 1965 roku w szkołach miało być ok. 4300 uczniów. Dzieci w Czeladzi – Piaskach uczyły się na dwie pełne zmiany w dwóch szkołach podstawowych: nr 5 i nr 6  w 15 izbach lekcyjnych, które musiały pomieścić ponad 1200 uczniów. Szacowało, że w roku 1965 3 szkoły w Czeladzi – Piaskach będą miały łącznie 1300 uczniów. Wskazano też na potrzebę wybudowania w latach 1959 – 1965 trzech nowych szkół z łączną liczbą 41 izb lekcyjnych oraz budynku mieszkalnego dla nauczycieli o 32 izbach. Przyjęto jednak, że w latach 1958 – 1959 jako pierwsza – z tysiąca szkół – Pomników Tysiąclecia Państwa Polskiego zostanie wybudowana Szkoła Podstawowa nr 7 w Czeladzi o 15 izbach lekcyjnych i budynek mieszkalny dla nauczycieli o 32 izbach. Szkołę tę postanowiono zbudować w dzielnicy Piaski, na osiedlu górniczym kopalni „Czeladź” na obszarze o powierzchni ponad 2 hektarów. Nowy budynek szkolny miał być dwupiętrowy, o kubaturze ok. 13 000 metrów sześciennych. Na terenie należącym do szkoły przewidziano również budowę boiska do gier i zabaw, oraz umieszczenie działki szkolnej oraz zieleńców. Budynek składać się miał z: 15 izb lekcyjnych, 3 pracowni (do nauki fizyki, chemii, biologii i robót ręcznych), gabinetu pomocy naukowych, sali gimnastycznej, pomieszczenia rekreacyjnego, biblioteki z czytelnią, świetlicy z jadalnią, kuchni szkolnej, kancelarii kierownika szkoły, pokoju nauczycielskiego, gabinetu lekarskiego i szatni. Miał być on wyposażony w urządzenia higieniczno – sanitarne, wodno – kanalizacyjne i centralnego ogrzewania. Przewidywany koszt budowy wraz z kompletnym wyposażeniem w sprzęt i pomoce naukowe, urządzeniem obejścia, ogrodzeniem oraz budową mieszkań dla nauczycieli oszacowano na ok. 10 100 000 zł, z czego całkowity  koszt  budowy  obiektu  szkolnego w  Czeladzi  miała  wynosić 7 500 000 zł.
       Główni fundatorzy zadeklarowali następujące kwoty: WKG w Katowicach 5 000 000 zł, a 2 200 000 zł kopalnia „Czeladź”. Pozostała część pieniędzy miała pochodzić od innych sponsorów nieokreślonych w uchwale. Przedstawiono tu również harmonogram prac. Ustalono też, że budowa zostanie rozpoczęta 27 października 1958 roku, a wmurowanie kamienia węgielnego nastąpi 23 listopada 1958 roku. Zakończenie budowy przewidziano na 16 lipca 1959 roku, a oddanie szkoły do użytku miało nastąpić 22 lipca 1959 roku.
       Główny fundator budowy szkoły tj. WKG w Katowicach złożył 25 października 1958 roku deklarację fundatorską Wojewódzkiemu Komitetowi Koordynacyjnemu Społecznego Funduszu Budowy Szkół w Katowicach, który reprezentowany był przez zastępcę Przewodniczącego Prezydium WRN Jerzego Ziętka. Suma 5 000 000 zł została podzielona w następujący sposób: 4 200 000 zł - środki pieniężne na budowę szkoły - zobowiązano się przekazać na konto Inwestora, 500 000 zł przeznaczono na wyposażenie szkoły w sprzęt i urządzenia, natomiast na 300 000 zł oszacowano bezpłatną robociznę.
      Podobną deklarację złożyła również kopalnia „Czeladź” zobowiązując się  przekazać  na  konto  Inwestora  środki  pieniężne  w  wysokości 2 030 000 zł, dostarczyć materiały budowlane oraz wykonać bezpłatną robociznę przy zagospodarowaniu terenu budowy, o wartości 150 000 zł. Natomiast po ukończeniu budowy kopalnia „Czeladź” zobowiązała się też pozostać tzw. Komitetem Opiekuńczym, a tym samym fundować najpilniejszym uczniom nagrody w każdym roku szkolnym.
      By wypełnić podjęte zobowiązania szkolne we wszystkich jednostkach WKG powstały społeczne komitety zajmujące się zbiórką funduszy i popularyzacją budowy szkoły w Czeladzi. Całą akcję koordynował Ogólnokorpusowy Komitet Budowy Szkoły w skład, którego wchodziło 12 osób. Jego przewodniczącym został płk Bronisław Szubicza, sekretarzem kpt. Jerzy Lewandowski, a skarbnikiem mjr Józef Nowakowski. W poszczególnych jednostkach WKG m.in. w Katowicach, Dąbrowie Górniczej, Janowie Śląskim czy Bytomiu działały również oddzielne komitety, których 56 członków brało bezpośredni udział w pracach budowlanych.
      W wyniku pracy tych komitetów na budowę szkoły zebrano sumę ponad 4 370 000 zł z czego najwięcej funduszy zebrało Dowództwo WKG, bo ponad 1 120 000 zł. tj. Nazwiska ofiarodawców umieszczono w specjalnej „Księdze Pamiątkowej” przekazanej Miejskiemu Społecznemu Komitetowi Funduszu Budowy Szkół w Czeladzi. Tu warto podkreślić, że żołnierze podejmując te działania podkreślali, że uczestniczą w tej akcji m. in. z powodu potrzeby budowy lepszego jutra, w celu popieraniu rozwoju kultury i techniki.
      Budowa czeladzkiej tysiąclatki była wielkim wyzwaniem dla miejscowej społeczności. Włączyli się do niej też nauczyciele miejscowych szkół i przedszkoli oraz obsługi administracyjno – gospodarczej tych placówek. Zadeklarowali oni przeznaczyć w okresie od 1 stycznia 1959 do 31 grudnia 1965 na Społeczny Fundusz Budowy Szkół 0,5 % wypracowanego funduszu płac tego roku. Zobowiązania w 1959 roku miały wynieść ponad 8000 zł, a w ciągu 7 lat aż 67 000 zł. Zobowiązali się też, że będą dążyć do jak najszerszej popularyzacji inicjatywy gromadzenia funduszy na budowę nowych szkół.
      12 grudnia 1958 roku również aktyw żołnierski z jednostek wojskowych WKG zadeklarował przeznaczyć na budowę szkoły w Czeladzi zarobek z 8 roboczo – dniówek.Z kolei żołnierze ze zmiany „A” i „B” postanowili przeznaczyć na konto Komitetu Budowy pieniądze zarobione za przepracowane w listopadzie i grudniu 2 niedziele i 2 dni robocze. Podobne zobowiązania podjęli żołnierze zatrudnieni w Świętochłowicach. 12 grudnia 1958 roku przekazano Komitetom zarobki żołnierzy z listopada w kwocie 368 000 zł m.in.z  kopalni „Polska” i „Michał”. Ponadto kadra wojskowa zadeklarowała przeznaczyć na potrzeby budowy szkół 3 % od swojego uposażenia i premii przez okres 5 miesięcy, (czyli ponad 3000 zł.), a pracownicy cywilni po 1,5 % z zarobków z 5 miesięcy (tj. ponad 1400 zł).

      We wszystkich czeladzkich szkołach powstały w grudniu 1958 roku Szkolne Koła Społecznego Funduszu Budowy Szkół w Czeladzi. Celem podejmowanych przez nie działań była pomoc młodzieży w gromadzeniu społecznych funduszy na budowę szkoły. Młodzież zobowiązała się zebrać w ciągu 1959 roku kwotę ponad 43 300 zł. Największe kwoty (23% i 27 %) zadeklarowały dwie Szkoły z dzielnicy Piaski: nr 5 i nr 6, które to najbardziej odczuwały potrzebę budowy nowej szkoły. Fundusze na te zobowiązania młodzież szkolna uzyskiwała: ze sprzedaży złomu, makulatury, butelek, dobrowolnych składek oraz z organizacji imprez artystycznych. I tu należy podkreślić, że ta praca społeczna dzieci zakończyła się sukcesem gdyż zadeklarowaną na rok 1959 kwotę zebrano już w czerwcu tego roku.
      Również 20 stycznia 1959 roku pracownicy Zakładów Ceramiki „Józefów” w Czeladzi złożyli swoją deklarację mówiącą o wsparciu finansowym tego przedsięwzięcia. Zadeklarowali oni, iż na potrzebę szkoły przekażą 41 500 zł, które miały pochodzić m. in. ze zobowiązań odprowadzonych od funduszu płac w latach 1959 – 1965 i poprzez produkcję kafli piecowych do budynku mieszkalnego dla nauczycieli
       4 grudnia 1958 Władysław Gomułka uwzględniając zasadność podejmowanych zobowiązań finansowych na rzecz budowanych szkół zwrócił się z apelem do górników. Prosił, aby rozważyli oni możliwość przepracowania dodatkowej dniówki roboczej, a uzyskane sumy i wydobyty węgiel przeznaczyli na budowę szkół. W odpowiedzi na to 25 stycznia 1959 roku załogi czeladzkich kopalń: „Czeladź” i „Czerwona Gwardia” przepracowały taką dniówkę. Obie kopalnie przekazały na budowę szkoły Tysiąclecia w Czeladzi 811 000 zł, a oraz na Społeczny Fundusz Budowy Szkół 1 780 000 zł za 8900 ton sprzedanego węgla. Ogółem górnicy na Społeczny Fundusz Budowy Szkół przeznaczyli kwotę 2 591 000 zł.
      W odpowiedzi na apel Władysława Gomułki kopalnia węgla kamiennego „Czerwona Gwardia” z Czeladzi zadeklarowała ponadto na Społeczny Fundusz Budowy Szkół jeszcze 0,5 % wypracowanego funduszu globalnych płac w okresie od 1 stycznia 1959 roku do końca 1965 roku. W ciągu 1959 roku kwota ta miała wynieść ponad 489 700 zł, a przez 7 lat 3 428 000 zł. Z kolei 31 stycznia 1959 roku pracownicy Spółdzielni Spożywców „Zgoda” w Czeladzi zadeklarowali 0,5 % wypracowanego funduszu płac w okresie od 1 stycznia 1959 roku do końca 1965 roku. Zaoferowali oni również jednorazową kwotę z funduszu zakładowego w wysokości 40 000 zł.
      Z początkiem lipca 1959 roku fundatorzy złożyli meldunki z realizacji swych zobowiązań. Tu należy podkreślić, że wojsko polskie zapewniło odpłatną siłę roboczą, co decydująco wpłynęło na terminowe oddanie szkoły, a do zakupionego przez niego sprzętu i pomocy naukowych należały: pianino, dwa telewizory, cztery aparaty radiowe, aparaty fotograficzne, lampa kwarcowa do gabinetu lekarskiego, księgozbiór lektur szkolnych, komplet instrumentów muzycznych, sprzęt sportowy i inne. Wojsko polskie ufundowało również pomnik, tj. popiersie generała Karola Świerczewskiego, które stanęło przed szkołą. Również kopalnia „Czeladź” wywiązała się z zadeklarowanego wkładu na rok 1959.
      Według „Projektowanych dochodów Wojewódzkiego Komitetu Funduszu Budowy Szkół według miast i powiatów” z 13 grudnia 1958 roku z Czeladzi spodziewano się uzyskać dochód w wysokości ponad 6 000 000 zł., z czego: ponad 5 750 000 zł. miano uzyskać z zakładów pracy, ponad 227 000 od pojazdów mechanicznych (nie sprecyzowano jakich) ponad 29 000 zł. z rolnictwa, a 84 000 zł spodziewano się zebrać z sektora prywatnego. Ogółem za 7 lat miano zebrać ponad 42 000 000 zł.
      Z przekazanej na ten cel sumy ponad 579 000 zł, najwięcej, bo aż 382 000 zł. (65,92 %) ofiarowała kopalnia „Czerwona Gwardia”; ponad 8 % przekazały Spółdzielnia Spożywców „Zgoda” oraz młodzież szkolna z czeladzkich szkół.
      Wkład w budowę szkoły wnieśli również ogrodnicy Czeladzi i Będzina. 3 lipca 1959 roku złożyli oni darowiznę o wartości 5000 zł, na którą złożyło się: wykonanie kwietników w czynie społecznym i obsadzenie ich własnymi kwiatami. Górnośląska Spółdzielnia Ogrodnicza w Katowicach dostarczyła w czynie społecznym własnymi środkami transportowymi materiały potrzebne do urządzenia trawników i ogrodu szkolnego, m.in.: torf, mieszanki traw i komplet narzędzi ogrodniczych dla ośrodka szkolnego. Wartość materiałów i transportu przekroczyła 12 300 zł. Również pracownicy Miejskiej Rady Narodowej w Czeladzi postanowili w czynie społecznym przepracować 3.800 roboczo – godzin, przez co zdołano obniżyć koszt budowy o 22 800 zł. Praca w czynie społecznym, po realizowaniu zajęć służbowych była kontynuowana do chwili ukończenia wszystkich robót.

      Prace związane z budową szkoły – jak podano wcześniej - rozpoczęto 27 października 1958 roku. Uczestniczyła w nich wojskowa grupa robocza 36 żołnierzy, którą w ciągu najbliższych dni zwiększono do 56 osób, a budowę prowadziło Sosnowieckie Przedsiębiorstwo Budownictwa.

       Wmurowanie kamienia węgielnego nastąpiło 23 listopada 1958 roku. W tej podniosłej uroczystości z udziałem przedstawicieli wojska polskiego, miejscowych władz partyjnych, Rady Narodowej, kopalni „Czeladź”, i innych zakładów pracy, brali także udział nauczyciele, mieszkańcy dzielnicy Piaski oraz młodzież szkolna. Uroczystość rozpoczął przewodniczący Komitetu Budowy Szkoły Ignacy Tabaka, a okolicznościowe przemówienia wygłosili: I Sekretarz KM PZPR Jan Kuśnierski i z-ca przewodniczącego Prezydium MRN w Czeladzi Jerzy Mondalski. Podkreślili oni zaangażowanie w akcję budowy szkoły górników, hutników, żołnierzy i całego społeczeństwa Czeladzi. W czasie uroczystości płk Bronisław Szubicz przekazał Miejskiemu Komitetowi Koordynacyjnemu Społecznego Funduszu Budowy Szkół w Czeladzi „Księgę Pamiątkową” ze zobowiązaniami i podpisami 5300 żołnierzy WKG, którzy mieli brać udział w budowie szkoły. Uroczystość zakończono wspólnym żołnierskim obiadem, a następnie występem artystycznym orkiestry wojska polskiego i kopalni „Czeladź”. Ta ostatnia, z inicjatywy jej dyrektora Józefa Michalskiego i przewodniczącego Komitetu Budowy Szkoły Ignacego Tabaki, wykonała też prace przy zagospodarowaniu terenu szkoły związane z: doprowadzeniem wody, energii elektrycznej, założeniem telefonu, wyładunkiem żwiru na łączną kwotę 116 000 zł z czego materiały budowlane wyceniono na kwotę ponad 97 000 zł, a transport i robociznę na ponad 18 000 zł.

     24 grudnia 1958 roku zakończono betonowanie stropów nad piwnicami i rozpoczęto murowanie parteru. Prace wyprzedzały plan budowy, o czym informował Jerzy Galon -  majster budowy, a jednocześnie pracownik Sosnowieckiego Przedsiębiorstwa Budownictwa Miejskiego. Przy budowie szkoły w Czeladzi – Piaskach pracował III pluton VI kompani WKG, który liczył 56 żołnierzy z dowódcą plutonu sierżantem Tadeuszem Górasem. Żołnierze zostali podzieleni na 4 brygady: murarzy, betoniarzy, cieśli i brygadę robót ziemnych.
      14 kwietnia zakończono budowę murów I piętra budynku szkolnego, a już w połowie marca z funduszy kopalni „Czeladź” rozpoczęto budowę domu mieszkalnego dla nauczycieli. Do 27 kwietnia 1959 roku pozostały do zrobienia następujące prace: dach, tynki wewnętrzne i zewnętrzne, wyposażenie szkoły w sprzęt i pomoce naukowe.
      20 kwietnia 1959 roku budowę szkoły wizytował ówczesny I sekretarz KW PZPR w Katowicach Edward Gierek. Również w kwietniu 1959 roku na terenie budowy doszło do spotkania zastępcy przewodniczącego Prezydium WRN Jerzego Ziętka oraz przedstawicieli: WKG, kopalni „Czeladź”, Kuratorium Okręgu Szkolnego Katowickiego, Prezydium MRN   w Czeladzi, Inspektoratu Oświaty w Będzinie, kierownictwa robót budynku i Komitetu Budowy Szkoły. Na spotkaniu ustalono, że wspólnie ze szkołą ma zostać oddany budynek mieszkalny dla nauczycieli i dlatego WKG zobowiązał się dostarczyć dodatkowych pracowników na budowę, a kopalnia „Czeladź” brakujący sprzęt i fachowców do podłączenia szkoły z siecią wodociągową i oświetlania ulicy. Inspektorat Oświaty miał przyspieszyć zaopatrzenie szkoły w sprzęt i pomoce naukowe, a Kuratorium Okręgu Szkolnego dać wskazówki jak urządzić pracownie szkolne. Z kolei Prezydium WRN zobowiązało się czuwać nad przestrzeganiem harmonogramu montażu instalacji urządzeń, elewacji budynku oraz zagospodarowania obejścia szkolnego. Natomiast Prezydium MRN w Czeladzi i Komitetu Budowy Szkoły podjęli się włączyć miejscową społeczność do końcowych prac przy budowie szkoły.
      12 maja 1959 roku zabetonowano strop drugiego piętra. Od 23 kwietnia trwały prace przy budowie kanalizacji sanitarnej i deszczowej. 4 maja 1959 roku Gliwickie Przedsiębiorstwo Robót Elektrycznych z kierownikiem robót Bogdanem Kapelczakiem rozpoczęło prace nad instalacją elektryczną zewnętrzną i wewnętrzną. Od 15 maja trwały prace przy konstrukcji dachu, instalacji urządzeń wodno – kanalizacyjnych, centralnego ogrzewania oraz roboty malarskie, a 18 maja rozpoczęto prace posadzkarskie. W dniu 31 maja 1959 roku nadal trwały prace przy budowie domu mieszkalnego dla nauczycieli, kanalizacją sanitarną, deszczową, instalacją elektryczną i wodno – kanalizacyjną oraz centralnego ogrzewania. Prace nad instalacjami wykonywały Katowickie Przedsiębiorstwo Instalacji Sanitarnych pod nadzorem kierownika robót Gerarda Drozda. 31 maja tego roku Katowickie Przedsiębiorstwo Robót inżynieryjnych pod kierunkiem Franciszka Troki rozpoczęto prace przy zagospodarowaniu terenu wokół szkoły. Natomiast już 8 czerwca 1959 roku w budynku szkolnym ukończono: prace murarskie, dach, tynki wewnętrzne, podłoża pod posadzkę na wszystkich piętrach, wyłożenie terakoty na korytarzach i schodach wejściowych, osadzanie ram drzwi i okien, instalowanie urządzeń wodno – kanalizacyjnych, centralnego ogrzewania, przewodów wewnętrznej sieci elektrycznej i w 50 % prace przy ogrodzeniu terenu.
      21 maja i 8 czerwca 1959 roku plac budowy oglądał płk Jerzy Ziętek, zastępca Przewodniczącego WRN, a 18 czerwca 1959 roku ponownie Edward Gierek oraz Ryszard Nieszporek, ówczesny przewodniczący Prezydium WRN. Stwierdzili oni, że prace wykończeniowe przebiegają planowo, bo końca dobiegało tynkowanie zewnętrzne i wewnętrzne szkoły, prace malarskie i związane z porządkowaniem terenu szkolnego (wykonywane były chodniki, bieżnie) oraz, że w 60 % zaopatrzono szkołę w sprzęt i pomoce naukowe. W domu mieszkalnym dla nauczycieli kończono krycie dachu i tynki wewnętrzne.

     Budowa szkoły trwała łącznie 260 dni. 14 lipca 1959 roku dokonano odbioru technicznego nowego budynku szkoły.
     Na budowę przybyli: płk Jerzy Ziętek, Kurator Okręgu Szkolnego Katowickiego Ferdynand Herok, z ramienia KW PZPR w Katowicach Wincenty Świątek, przewodniczący Prezydium MRN w Czeladzi Jan Kuśnierski, sekretarz Prezydium MRN w Czeladzi Leokadia Romanów, płk Bronisław Szubicz, mjr Józef Nowakowski, mjr Józef Łoboz z WKG w Katowicach, z kopalni „Czeladź” - dyrektor naczelny Feliks Lech, dyrektor administracyjny Józef Michalski, kierownik Samodzielnego Referatu Inwestycji Miejskich   w Czeladzi inż. Antoni Zadroga, z ramienia Miejskiego Komitetu Koordynacyjnego Społecznego Funduszu Budowy Szkół w Czeladzi Ludwik Sapota, z ramienia Inspektoratu Oświaty w Będzinie podinspektorzy szkolni Piotr Zachariasz i Wit Gruszka, przewodniczący Komitetu Budowy Szkoły Ignacy Tabaka, kierownik budowy inż. Jan Morzonek, inspektor nadzoru inż. Marian Krzemień oraz sztab budowniczych. Po zapoznaniu się ze stanem budowy tego obiektu szkolnego komisyjnie stwierdzono, że budynek został wykonany zgodnie z planem.

      W uchwale Prezydium Wojewódzkiego Społecznego Komitetu Budowy Szkół Tysiąclecia w Katowicach napisano, że w dniu 26 lipca 1959 roku oddano do użytku szkolnego pierwszą w Polsce Szkołę – Pomnik Tysiąclecia, która otrzymała imię gen. K. Świerczewskiego. W tym samym dniu oddano również 33 takie nowo zbudowane w województwie katowickim placówek szkolnych, w 29 obiektach szkolnych będących     w tzw. w stanie surowym zawieszono tradycyjną wiechę, a kamień węgielny wmurowano pod 27 obiektów szkolnych.

      26 lipca 1959 roku I sekretarz KC PZPR Władysław Gomułka obecny na uroczystości oddania do użytku szkoły złożył wszystkim podziękowania i wyraził uznanie dla jej fundatorów, tj. żołnierzy i górników. Osobne życzenia osiągnięć w pracy złożył dzieciom  i nauczycielom i także własnoręcznie wpisał się do „Księgi Fundacyjnej…”.
W ramach akcji budowy 1000 szkół na 1000 – lecie państwa Polskiego w Czeladzi zbudowano 2 obiekty z 26 izbami. Koszt ich budowy wyniósł 13 000 000 zł. Pierwszą była oddana do użytku w 1959 roku Szkoła Podstawowa nr 7, a drugą 11 izbowa Szkoła Podstawowa, wybudowana kosztem 5 500 000 zł. Źródła nie podaje jednak nr szkoły. Prawdopodobnie była to Szkoła Podstawowa nr 8 oddana do użytku szkolnego15 października 1963 roku.
      6 czerwca 1965 roku od Kuratorium Oświaty w Będzinie Szkoła otrzymała sztandar. Do grona fundatorów sztandaru należeli również uczniowie Szkoły Podstawowej nr 7. W czasie uroczystości przekazania szkole sztandaru kierownikowi Edwardowi Zwetlerowi gratulacje złożył: I sekretarz KM PZPR, kierownicy czeladzkich szkół podstawowych: nr 1 Stanisława Łakomnik, nr 2 Henryk Mieszczanin oraz nr 4 Helena Szczerbowa, poseł Henryk Ziętek, komendant podhufca Teresa Mandat oraz przedstawiciel Szkoły Podstawowej nr 8.
      W 1990 roku uwzględniając realia nowej rzeczywistości politycznej III RP powzięto decyzję o zmianie nazwy patrona szkoły. Za powód tej decyzji podano: „podważenie wiarygodności postaci”. 24 października 1990 roku Rada Pedagogiczna na swym posiedzeniu podjęła uchwałę o rezygnacji z dotychczasowej nazwy szkoły i o zawieszeniu tradycyjnych obchodów święta patrona. W grudniu 1990 Kuratorium Oświaty i Wychowania w Katowicach (pismem nr OW.XI/Z/0/5011/123/90 z dnia 7 grudnia) decyzję tę zatwierdziło, ale dopiero 18 maja 2005 roku dyrektor szkoły przekazał Harcerskiemu Kręgowi Seniorów ZHP w Czeladzi phm. Jerzemu Krzemień sztandar, otrzymany przez szkołę w 1974 roku, z napisem: „Związek Harcerstwa Polskiego Szczep Drużyn imienia gen. Karola Świerczewskiego w Czeladzi, Hufiec Ziemi Będzińskiej”.

                                                              Marta Schab-Holuk

Redakcja strony: Historia szkoły Rejestr zmian

  • Podmiot udostępniający informację:SP7
  • Pierwsza publikacja:Królik Lidia2016-02-28 15:18:56
  • Aktualizacja publikacji:Królik Lidia2016-02-28 15:19:08
  • Wytworzenie publikacji:Królik Lidia2016-02-28 15:18:56
  • Zatwierdzenie informacji:Królik Lidia2016-02-28 15:18:56
Drukuj Liczba odwiedzin: 56
Ul. Spacerowa2,
41-253 Czeladź
Tel/fax. 32 265 35 03
e-mail: sp7czeladz[at]wp.pl

Dane adresowe

Szkoła Podstawowa nr 7 im. 1000-lecia Państwa Polskiego

Obsługa i nadzór techniczny: IntraCOM.pl